Alentejo zachwyca, rozkochuje w sobie. To region o poetyckich krajobrazach. Tu czas się zatrzymał, a małe, senne miasteczka opowiadają przybyszom swoje historie.
Agnieszka
Trudno ich nie zauważyć będąc w Portugalii. Płytki wypełniają kolorem każdy spacer. Ozdabiają budynki, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, dodając blasku i różnorodności. Podróżowanie po kraju przypomina wizytę w autentycznym, żywym muzeum płytek.
Podróż z 6-miesięczną wówczas Hanią do miasta wyłożonego kafelkami, po którym suną żółte i czerwone tramwaje. Do miasta, które uchodzi za jedną z piękniejszych, europejskich stolic. W końcu – do miasta, któremu postawiliśmy wysoko poprzeczkę.
Koleiny to jedna z najbardziej niewyjaśnionych zagadek maltańskiej prehistorii. Fenicjanie oznaczają początek okresu piśmiennego. Jaki związek ma jedno z drugim?
Epoka brązu to zupełnie inna społeczność. Całkowicie różna od budowniczych świątyń. To okres turbulencji i wojny.
Faza Tarxien zamyka okres świątynny. Budowniczowie świątyń wspięli się na wyżyny swoich możliwości. Po czym… zniknęli. Ale czy na pewno?
Chronologia prehistorii bazuje na stylu ceramiki. Rękodzieło mówi nam bardzo dużo o starożytnych cywilizacjach, ich stylu życia, umiejętnościach.
Dawniej nazywane były „Grubymi damami” czy też „Boginiami płodności”. Obecnie odchodzi się od tego nazewnictwa wysuwając przekonanie, że płeć statuetek (poza nielicznymi wyjątkami) nie jest jednoznacznie określona. Kim są i jakie było ich przeznaczenie?
Maltańskie świątynie megalityczne do niedawna uznawane były za najstarsze, wolnostojące budowle na świecie. „Grały” w filmie Hancocka, a wokół cywilizacji, która je wybudowała tworzono legendy…
Ten wpis będzie przedmową do zagadnień związanych z najbardziej chyba intrygującymi budowlami, jakie zostały odkryte na Malcie – z megalitycznymi świątyniami. Zanim jednak o nich się rozpiszemy, wkroczymy w podziemny świat grobowców.
